Eva Eikhout: ‘Dirigeren is net als toveren’

In een speciale editie van Maestro vragen bekende Nederlanders aandacht voor het Liliane Fonds. Eva Eikhout is een van hen. ‘Ik ga niet liegen; ik vond het geweldig.’

Sorry voor mijn verbaasde vraag, maar hoe rijd jij auto? En hoe kom je bij de pedalen?

“Het is geen auto, het is zelfs een bus! Ik doe alles met een joystick: gas geven, remmen en sturen. Pedalen zijn dus niet nodig. Mijn bus is voor mij onmisbaar. Ik heb een invalidenkaart waarmee ik in mijn woonplaats Amsterdam gratis kan parkeren. Dat ik zelfstandig van A naar B kom, geeft me zoveel vrijheid. Zelfs een verkeersboete voelt als vrijheid. Want liever een boete dan geen rijbewijs.”

Is de vrijheid die je hebt ook de reden dat je ambassadeur bent van het Liliane Fonds?

“Ja, ik ben ambassadeur voor alle kinderen met een handicap wiens wiegje niet in Nederland stond, en die dus niet de kansen krijgen die ik wel heb gekregen. Iemand zonder beperking kan hier natuurlijk ook ambassadeur voor zijn, maar ik vind het belangrijk dat iemand van de doelgroep het ook is, zoals ik. Om het echte, authentieke verhaal te vertellen. Ik kan letterlijk laten zien hoe het is om te leven met een handicap. Ik vind het echt een eer om ambassadeur van het Liliane Fonds te zijn. Toen ze me voor Maestro vroegen, zei ik ook meteen ja, dat was absoluut vanzelfsprekend.”

Hoe ging het dirigeren je af?

“Ik ga niet liegen; ik vond het geweldig! Ik heb ritmegevoel, kan goed maathouden. Dat maakte het al minder moeilijk en zorgde ervoor dat ik er heel veel plezier in had. Ik dirigeer een stuk uit het klassieke ballet De notenkraker van Tsjaikovski. Een dirigent is onmisbaar voor het orkest; de muzikanten gaan af op zijn gebaren. Dat voelde als pianospelen zonder de toetsen aan te raken. Het was bijna als toveren.”

Het hele artikel leest u in de Televizier van week 18. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keijzer